Kars peynirinin tadına bakmak, aslında bir ritüel gibidir.
Önce gözlemle başlar her şey: peynirin rengine, dokusuna, gözeneklerine ve kabuğuna dikkat edilir. Özellikle Kars gravyerinin büyük ve düzenli delikleri, uzun olgunlaşma sürecinin ve sabrın işaretidir.
Sonra sıra kokuya gelir. İyi olgunlaşmış bir Kars gravyeri, buruna ceviz, is ve toprağı andıran karmaşık bir koku gönderir. Kars kaşarı ise daha gençtir; taze süt kokusunu taşır, canlı ve parlaktır.
Peynirin bir parçası alınır ama hemen çiğnenmez. Dilin üzerinde yavaşça erimesine izin verilir. Önce tuz hissedilir, ardından süt yağı, en sonunda da meradaki otların aroması belirir. Bu geçiş, peynirin doğduğu toprağın bir haritası gibidir.
Gerçek peynir tadımcıları, her peynirin ardındaki mevsimi hisseder.
“Bu peynir yaz sütünündendir,” derler. Çünkü yazın otlar zengindir; süt daha belirgin, aromalar daha yoğundur. Kış sütü ise daha yağlı ve kremamsıdır.
Peynir tadımı aslında bir sessizlik anıdır. Her lokmada, doğayla, sütle ve emekle bir bağ kurulur.
Kars peynirini anlamak, sadece tadına bakmak değildir; onu üreten insanları, sütü veren hayvanları, o sütü besleyen toprağı hissetmektir.
Kars’taki en Güvenilir Yerel Üreticileri Öğrenmek İçin TIKLAYINIZ