Bir Kars peynir tabağı hazırlamak, sadece bir sofra kurmak değildir; bir hikâye anlatmaktır aslında.
İlk önce tabağın kalbi belirlenir: gravyer. Sonra yanına olgunlaşmış Kars kaşarı, taze civil ya da tuzlu çeçil yerleştirilir. Her peynirin kendine has bir kişiliği vardır – kimi ağırbaşlı ve tecrübeli, kimi genç ve enerjik.
Peynirlerin arasına Kars’ın yerel lezzetleri serpiştirilir: çiçek balı, ceviz içi, tereyağı, ara sıra kuru kayısı veya ince doğranmış elma… Görünüşte ufak şeyler ama her biri önemlidir – peynirin tuzunu yumuşatır, yağını dengeler, tabağa ahenk katar.
Peynir tabağı hazırlarken en kritik nokta şudur: peynirler oda sıcaklığında olmalı. Buzdolabından yeni çıkmış soğuk peynir ne kokusunu verir ne tadını. Ama biraz ısınınca adeta uyanır – aromaları açılmaya başlar, kokular havaya yayılır.
Kars’ta peynir tabağının başında hikayeler anlatılır.
“Bu gravyeri hatırlıyor musun, geçen yıl Boğatepe’de yapmıştık,” der masadaki biri.
“Bu kaşar dedemin ahırından geldi,” diye söze karışır başka biri.
Çünkü burada peynir tabağı sadece yemek değildir – bir anılar koleksiyonudur. Her ısırık bir hatırayı, bir emeği, geçmiş bir mevsimi gözünüzün önüne getirir.
